Een scène overgoten met een dromerige mist. Op de voorgrond schittert een jurk, die het kaarslicht van het achterplan oogverblindend reflecteert. In de diepte, een pasgetrouwd stel aan de dinertafel, gehuld in rood en wit. Wie is de fonkelende vrouw en wat haalt ze met haar elegante vingers en fonkelrode nagels uit haar geheimzinnige doosje?

In 2000 levert Robbe De Hert zijn laatste speelfilm af: Lijmen/Het Been, de verfilming van Willem Elsschots novellen Lijmen (1924) en Het been (1938). Met respect voor de scherpe pen van Elsschot, geeft De Hert met deze film op een uiterst visuele manier vorm aan zijn sociale bewogenheid.

Dankzij massamedia zijn we filmsterren stilaan gaan beschouwen als publiek bezit. Alsof ze bijrollen vertolken in ons eigen leven. Dat zorgt soms voor een verknipte relatie, die met de komst van nieuwe technologieën enkel maar extremer en exploitiever dreigt te worden. Wat als deepfakes straks van acteurs écht publiek bezit maken? De films Perfect blue en The congress geven een idee.